Ili kupunguza matokeo haya mabaya, ni muhimu kuchukua hatua za dhati. Serikali lazima iimarishe sheria na kuhakikisha kwamba wale wote wanaohusika na rasaba, iwe watoaji au wapokeaji, wanachukuliwa hatua za kisheria. Pia, taasisi za umma zinapaswa kuwa na mifumo ya uwazi (transparency) na uwajibikaji (accountability). Teknolojia, kama vile mifumo ya kidijitali ya malipo na usajili, inaweza kupunguza mwingiliano wa moja kwa moja kati ya mwananchi na afisa, hivyo kufunga milango ya rushwa. Zaidi ya hayo, ni muhimu kuweka elimu ya maadili tangu shule za awali ili kuunda vizazi vijavyo visivyokubali hongo.

Moja ya matokeo mabaya zaidi ya rasaba ni kuharibu kanuni za haki na usawa. Katika jamii ambapo hongo inatawala, huduma za msingi kama vile polisi, mahakama, na afya hazipewi kwa usawa. Mtu tajiri anaweza kutoa hongo ili kuepuka kukamatwa baada ya kosa la jinai, au kununua hukumu ya mahakama ili kumdhulumu mwenzake maskini. Hivyo, mfumo wa haki unakuwa kama bidhaa inayonunuliwa na mwenye pesa nyingi. Watu maskini na wanyonge ndio wanaoteseka zaidi, kwa kuwa hawana uwezo wa kutoa hongo. Hali hii inazidisha tofauti kati ya matajiri na masikini na kuibua chuki na kukatishwa tamaa kwa serikali.

Rasaba ina athari kubwa katika uchumi wa nchi. Kwanza, inapunguza mapato ya serikali kwa sababu watoza ushuru wanaweza kukubali hongo ili wakadiria kiasi kidogo cha ushuru au kukipa biashara fulani msamaha usio halali. Pili, inasababisha upotevu wa fedha za umma. Wakati viongozi wanachukua hongo ili kuwapa makandarasi wenye uwezo mdogo, miradi ya maendeleo (kama barabara, shule, au hospitali) inajengwa kwa ubora duni. Nyenzo za ujenzi huwa za bei nafuu na si za kudumu, na hatimaye miradi hiyo inaanguka au kuharibika mapema. Hii sio tu kupoteza pesa, bali pia kuhatarisha maisha ya wananchi, kwa mfano kupitia majengo yanayoanguka au barabara zenye mashimo.