A potem przychodzi ten rzadki, doskonały moment. Znajdujesz książkę, która pasuje idealnie – jakby napisana była właśnie dla ciebie. Czytasz pierwsze zdanie i już wiesz, że nie puścisz. Siedzisz na podłodze między regałami, całkowicie pochłonięty, a wokół ciebie toczy się zwykłe życie księgarni – ktoś kasuje przy ladzie, ktoś szepcze do telefonu. Dla ciebie świat na chwilę znika. To uczucie przypomina stanie na szczycie – nie chodzi o dominację nad przestrzenią, ale o nagłe, olśniewające zrozumienie, dlaczego się wspinałeś.
Wspinanie i czytanie łączy jeszcze jedno: oba są samotne, ale nie osamotnione. Na ścianie jesteś tylko ty, lina i skała. W księgarni – ty, autor i słowa. A jednak w obu przypadkach gdzieś w tle istnieje wspólnota. Inni wspinacze, którzy pokonali tę samą drogę. Inni czytelnicy, którzy wzruszali się na tych samych stronach. księgarnia wspinanie
Wejście do dobrej księgarni przypomina podejście pod nieznaną ścianę. Z zewnątrz widzisz tylko fasadę – może skromną, może niepozorną. Dopiero gdy przekraczasz próg, okazuje się, jak bardzo się myliłeś. Rzędy regałów piętrzą się ku górze, tworząc labirynt wiedzy i wyobraźni. Każda półka to inny stopień trudności, inna formacja literackich skał. A potem przychodzi ten rzadki, doskonały moment
Księgarnia to ściana wspinaczkowa dla ducha. Każdy dział – inny typ skały. Beletrystyka to wapienne płyty z wieloma chwytami. Poezja – przewieszka wymagająca równowagi i lekkości. Reportaż – twardy granit, który sprawdza twoją wytrzymałość. A dział filozofii? To może być nawet przewieszka na sucho – najtrudniejsza, bo wymaga nie tyle siły, co skupienia i woli, by nie spaść w przepaść własnych myśli. Wspinanie i czytanie łączy jeszcze jedno: oba są
Bo każda przeczytana książka to kolejna zdobyta ściana. A księgarnia? To najlepsze pole wspinaczkowe pod słońcem.