Devdasning yuragi urdi, lekin lablari g‘ururdan qotdi. "Paro, sen men darajamga teng emassan. Otam rozi bo‘lmaydi."
Oradan yillar o‘tdi. Devdas kasal bo‘lib, so‘nggi nafasida Paroni ko‘rishni orzu qildi. Bir tun bo‘ronli yomg‘irda u Paroning eshigini taqillatdi. Paro ichkarida o‘z eri bilan edi. Eshikni ochmadi, lekin ko‘z yoshlarini yutib, "O‘tgan narsa qaytmas, Devdas" dedi.
Ertalab uning jasadini o‘sha daraxt tagida topishdi. Paro xabar eshitib, hushidan ketdi. Uning nigohida butun umr yig‘lagan bir sevgi – indamagan, ammo o‘lmagan sevgi – porlab turardi. devdas hind kino uzbek tilida
(Devdas – The Sorrow of the Heart)
Shundan so‘ng Devdas o‘zini mayga, qimorga va o‘limga tashladi. U Chandramukhi ismli raqqosani uchratdi – u yolg‘izlikda unga mehr ko‘rsatgan bo‘lsa-da, Devdasning yuragi faqat Paroda edi. Devdasning yuragi urdi, lekin lablari g‘ururdan qotdi
Vaqt o‘tdi. Devdas Hindistonning Kalkutta shahriga o‘qishga ketdi. Qaytib kelganida, u endi yigit edi – chiroyli, qadomatli, lekin ichiga yig‘ilgan g‘urur bilan. Paro esa bir guldek ochilgan edi.
Devdas tabassum qildi. U yomg‘irda orqasiga o‘girilib, shahar tashqarisidagi eski tut daraxti tagiga bordi – o‘sha bolalik joyiga. U yerga yiqilib, so‘nggi nafasida faqat bitta so‘z aytdi: "Paro..." Faqat birgina qo‘lini ko‘tarib
Paroning ko‘zlaridan yosh oqdi. U hech nima demadi. O‘sha kuni kechqurun uni katta bir savdogarning o‘g‘liga unashtirdilar. To‘y o‘tda, gul va nog‘ora sadolari ostida bo‘ldi. Paro kelin bo‘lib, uyidan chiqib ketayotganda, Devdas uzoqdan turib tomosha qildi. U indamadi. Faqat birgina qo‘lini ko‘tarib, "Men seni hech qachon unutmayman" deb o‘ziga-o‘zi pichirladi.